Relatief recentelijk zijn er drie dingen uitgekomen waar iets geschrevens van mij in staat, en je weet dat je er niet zonder kunt (of wel, ik ga daar in principe niet over, maar geef toe: het zou wel heel typisch en interessant zijn als bijvoorbeeld je milt ineens zou ontploffen als je na het lezen van wat hierna komt bewust zou besluiten om verder geen aandacht te besteden aan de lees- en/of koopbaarheid van onderstaande publicaties).

Allereerst is daar het artikel ‘Retorica met Ballen. Echte Ballen’ dat in het najaarsnummer van DEMO verscheen. Gratis te lezen als je eerst hier, en vervolgens op de PFD van #3 klikt. Voor wie lui of slecht van zicht is (en we weten heus allemaal dat dat geen direct verband met elkaar houdt) is mijn artikel hier te beluisteren, zoals ingesproken door de onberispelijke Coen Brummer.

In oktober is het boek bij de Conny Janssen Danst-productie ‘RUIS‘ uitgekomen, met fenomenale, bij vlagen angstaanjagende maar altijd zweterige foto’s van Carel van Hees van het repetitieproces. Die foto’s zijn opgesierd met verhalen van Maartje Wortel, Oscar Kocken, Anke Scheeren, Raoul de Jong en van mijzelf. Het boek is te koop in Rotterdam bij boekwinkels Donner, Van Gennep, Amesz en Snoek, of voor iedereen die niet graag in Rotterdam boeken koopt te bestellen door naar info@connyjanssendanst.nl te mailen.

Dit zijn dus mensen die hun lichaamsdelen onder controle hebben.

Daarbij komt ook nog eens dat de Utrechtse boekenwinkel Savannah Bay dit jaar 25 jaar bestaat, en dat besloten heeft te vieren zoals iedereen dat eigenlijk zou willen vieren: met een jubileumbundel. Die bundel is voor € 15 te koop bij de winkel zelf, en bèrst van de verhalen en gedichten van schrijvers die ooit wel eens iets met Savannah Bay van doen hebben gehad. Zoals ik, bijvoorbeeld.

Weet wat je te doen staat, maar voel je nergens toe verplicht, natuurlijk.

Ja mensen, het is waar. Gisteren is mij één van de drie CCS Crone-stipendia toegekend, een bijdrage van de Gemeente Utrecht aan beginnende schrijvers om een volgende publicatie mogelijk te maken.

Samen met de eveneens dolgelukkige en grootogige jongens Maarten Das en Alexis de Roode heb ik die op het stadhuis in ontvangst genomen. Met dank aan de jury (Gina van den Berg, Arthur Japin en Maarten van Rossem), de gemeente en mijn moeder, die ‘Dood? Och nee toch?’ piepte toen stadsdichter Ingmar Heyze de sinds gisteren zeer dode Ramses Shaffy in zijn speech even herdacht.

Bedankt, gemeente Utrecht!

De afgelopen maand heb ik hier doorgebracht,

en dat blijf ik doen tot begin oktober. Je zou het bijna niet geloven na het zien van Serge Gainsbourgs clipje, maar het is echt wel heel leuk en in kleur, hier. Ik loop stage bij PEN American Center en doe dingen voor de Paris Review tot ik 90 dagen in Amerika heb doorgebracht en gedeporteerd word als ik mij niet als de wiedeweerga weg scheer.

In nauwelijks gerelateerd nieuws: ga naar het Geen Daden Maar Woorden Festival in Rotterdam op vrijdag 2 en zaterdag 3 oktober! Bijvoorbeeld omdat ik daar zaterdag op een podium te zien ben, hopelijk zonder stukke knieën. De voorstelling RUIS is gemaakt door Conny Janssen Danst, en er werken studenten van Codarts/Rotterdamse Dansacademie aan mee, evenals Maartje Wortel, Anke Scheeren, Oscar Kocken, Raoul de Jong en ik. Sommigen van ons gaan dan dansen, anderen voorlezen. Ik verklap nog niet hoe de rollen verdeeld zijn!

Voor de nieuwe campagne van het Rode Kruis over eenzaamheid onder jongeren heb ik een verhaal geschreven, dat sinds gisteren gepubliceerd staat op Spunk.nl. De komende weken gaan daar nog meer verhalen van andere voormalige Spunkleden op komen, maar daar gaat het even niet om want het is mijn feestje, hier.

Lees het verhaal ‘Eenzaamheid en Pindakaas’ hier op Spunk, of hier op de site van het Rode Kruis. Kiezen maar!

Goed nieuws: er is iemand op het ontzettend slechte idee gekomen om mij mee te laten doen aan de Wetenschapsquiz ‘Waar gáát dit over?!’ van de Volkskrant en de Teleac. Vanavond kunt u dus op Radio 1 van 18:15 tot 19:00 horen hoe ik teamcaptain en wetenschapsjournalist Maarten Keulemans van zijn wetenschappelijke geloofwaardigheid beroof door bij hem in de buurt te staan.

Daarna ga ik, in een poging te redden wat er dan nog aan mijn waardigheid te redden valt, naar de Verkadefabriek in Den Bosch voor GDMW Festival. Niet om nog iemands leven te verwoesten, maar gewoon, omdat het daar leuk is en iedereen daarheen zou moeten gaan. Ok. Niet iedereen. Wel best veel mensen.

Verder ben ik gisteren snoeihard op mijn snavel gegaan, waarbij mijn beide knieën er van langs gekregen hebben en inmiddels verdubbeld zijn. Al het bovenstaande dus onder het voorbehoud dat mijn beentjes mij nog kunnen dragen.

Dit is vies.

Vrije, van Google Images geplukte interpretatie van wat er gisteren plaatsvond, waarbij de kiwi mijn knie voorstelt en iemands voet de Herenweg in Utrecht symboliseert.

Ik blijk wordpress aan te kunnen!

Ten aanval!